Rust in de tent

Het is een druk leven hier. Niet zozeer vanwege mijn volle agenda, maar ik bedoel eigenlijk vanwege het geluid in de stad. Het begint 's morgens vroeg al als de moskee de moslims oproept om te bidden. Die oproep galmt door de hele stad en dus ook door mijn kamer. Als ik ga bidden, is er niet eerst zo'n harde oproep. Ik bid gewoon samen met papa of mama en dan zingen we een liedje.

Een paar uur na de gebedsoproep komt het verkeer op gang. Ik woon in een drukke winkelstraat waar veel auto's doorheen rijden. En soms komt er ook een motorfiets doorheen. Die gaat heel hard en maakt superveel herrie.

Vaak ga ik overdag de stad in. Dan loopt papa of mama kris kras met mij door het verkeer. Als je wilt oversteken, moet je gewoon beginnen met lopen want anders kom je nooit aan de overkant. De auto's rijden gewoon door, net alsof we er niet zijn.

Als we boodschappen gaan doen, staat er in de winkel vaak ook muziek aan. Het lijkt wel of de mensen hier een beetje doof zijn, want de muziek staat altijd heel hard.

Pas was ik aan het lunchen in een klein restaurant. Er waren geen tafels - iedereen moest gewoon staan. Een meneer pakte een paar broodjes die nog warm waren en daar legde hij een ei op en nog iets van kaas. Volgens papa was het nepkaas, maar ik vond het niet heel vies of zo. In het restaurant stond een televisie heel hard aan. Er kwam een geluid uit van een man. Hij was niet aan het praten, maar ook niet aan het zingen. Het was een beetje ertussenin. En op het scherm zag je allemaal letters staan. De meneer had een heel harde stem. Ik heb een tijdje naar het scherm gekeken en geluisterd naar die harde stem. Het was eigenlijk niet zo mooi.

Als we met de auto door te stad rijden is het ook overal een enorme herrie. Iedereen toetert naar elkaar. Soms zwaaien mensen ook naar elkaar, maar dan kijken ze er juist heel boos bij. Papa toetert bijna nooit maar heel soms kijkt hij ook een beetje boos.

Als je zo'n druk leven hebt, is het goed om af en toe ook te genieten van rust. Ik heb van papa en mama een echte circustent gekregen. In het circus zijn heel veel dieren, vooral apen. Maar ook een giraffe en een beer. En er zijn twee poppen en de boekjes van Bobbi. Als ik binnen in de tent zit, ziet de wereld er heel anders uit. Het lijkt wel of er binnenin de tent een rood licht brandt en het is er altijd heel rustig.

Ik ben heel blij met deze tent. Iedere dag kruip ik er een paar keer in. Gewoon om tot mezelf te komen en met de dieren te praten. Zij snappen best dat het voor mij heel veel herrie is in deze stad. Als ik in hun ogen kijk, snappen we elkaar gewoon.

Op het politiebureau

Vandaag had ik een drukke dag. Ik moest op pad om mijn verblijfsvergunning op te halen. Eerder was ik daar ook al een dag lang druk mee. Toen moesten we naar heel veel verschillende gebouwen. We waren begonnen bij een minister en eindigden op het politiebureau. En we zijn ook nog bij een ziekenhuis langs geweest om bloed te prikken. Maar vandaag zouden we alleen naar een politiebureau gaan.

Ik had gedacht dat het zo geregeld zou zijn. Maar het duurde toch een stuk langer dan ik had gedacht. Vroeg in de morgen reed ik met papa, mama en Ali (dat is mijn chauffeur) naar het politiebureau. Dat is een groot grijs gebouw. Aan de voorkant stond een man met een groot geweer op zijn buik. Hij keek niet zo vriendelijk, maar we mochten toch naar binnen. Ik denk dat de politie in Jordanie een beetje arm is, want hun gebouw ziet er niet zo mooi uit. Op de muren zitten zwarte vegen. En op de grond ligt heel veel stof. Toen ik even ging kruipen was mijn broek helemaal grijs.

Toen we binnen kwamen, gingen naar een kamertje. Er liepen heel veel politie-agenten rond. Voor me zag ik een grote wand met wel duizend papieren in allerlei kleuren. Dat zijn mappen met informatie over de mensen die in Jordanie wonen. Er is een rij gele mappen en blauwe en roze. De politie-agenten liepen allemaal rond met papieren in de ene hand en een sigaret in de andere hand. Ze hadden allemaal politiekleren aan. Op hun schouder staat soms 1 ster, soms 2 en een man had wel 3 sterren. Hij zat op zijn mobiele telefoon een spelletje te doen.

Een van de politie-agenten zei tegen ons dat we nog een extra papier nodig hadden. Dat lag nog op het kantoor van papa. Dat moesten we eerst gaan ophalen. In het drukke verkeer duurt dat wel even. Maar ik vond het niet erg, want in het verkeer kun je van alles zien. Er wordt heel veel getoeterd. En mensen kunnen hier niet netjes in een rij rijden. En overal zijn mensen aan het oversteken. Ze zijn helemaal niet bang.

Na een tijdje waren we weer terug op het politiebureau. Ik heb even gezwaaid naar de man met het geweer en toen mochten we weer naar binnen. We gingen weer naar het kamertje met al die politie-agenten. Ze hadden het nog steeds heel druk met alle papieren en hun sigaretten. De meneer met de 3 sterren zat het spelletje te doen. Een andere agent pakte de papieren aan die we hadden meegebracht. Hij keek een beetje boos en zei toen dat er weer iets niet klopte. Er stond geen stempel op het papier. En daarom kon ik nog steeds geen verblijfsvergunning krijgen.

Ali heeft toen iemand gebeld en die kwam de stempel brengen. We hebben de stempel snel op het papier gezet en toen was het wel goed.En daarna heb ik mooi m'n verblijfsvergunning gekregen. En papa en mama ook. Nu mogen we hier een jaar lang blijven. Ik heb een kaart gekregen met mijn foto en mijn naam erop.

Over een jaar moeten we weer terug naar dit kamertje voor een nieuwe kaart. Ik ben benieuwd of die meneer dan nog steeds het spelletje zit te spelen. Ik denk het eigenlijk wel.

Dweilen en messen

Vandaag was ik met mama in een winkel. Hij lijkt een beetje op de Blokker. Maar toch anders. Het is er een beetje voller en er is geen lift. En de mensen praten er ook anders. Maar dat doet eigenlijk iedereen hier, behalve papa en mama.

Mama ging lopend met mij naar de winkel toe. Dat is een hele klus, want ze moet dan met mijn buggy heel veel stoepen op en af. Ik zit dan steeds te schudden in mijn buggy. Soms is de stoep heel hoog en dan kom ik met een plof onderaan terecht.

Op straat is het altijd heel druk. Er rijden auto's en er lopen heel veel mensen. Ik denk dat Jordaniers niet kunnen fietsen, want ik heb nog nooit een fiets gezien. En overal zijn winkels. Grote winkels en kleine winkels. Soms staan ze op een rijtje, of soms allemaal bovenop elkaar. Dat heet een 'shopping mall' en daar zijn er heel veel van. Ik vind het leuk om met mijn buggy door de stad te rijden. Ik hoef niets te doen, mama is m'n chauffeur en ik zie ook nog een van alles. Eigenlijk heb ik best een goed leven.

Toen mama bij die soort van Blokker moest betalen, ging er iets niet goed. De mevrouw achter de kassa wilde veel te veel rekenen. Maar gelukkig is mama heel slim. Ze zei dat het niet klopte. De mevrouw kreeg het een beetje warm en dat kwam niet alleen door haar hoofddoek. Toen kwamen er een paar mannen aan en die gingen tegen mama praten. Ik verstond er niets van, alleen dat ze wel honderd keer sorry zeiden. En toen kostte het ineens een stuk minder.

Ik vond het heel slim van mama dat ze wist dat die mevrouw te veel geld wilde hebben voor de spullen. Heel misschien deed ze het wel expres, maar ik denk het niet... ik denk dat ze gewoon niet goed kon rekenen. En ze kan ook al niet fietsen. Twee dingen die mijn moeder mooi wel kan.

Toen mama de winkel uitging, liep een van die mannen nog achter haar aan. Hij gaf haar twee dweilen en twee messen. Die kreeg ze gratis omdat die mevrouw iets doms had gedaan. Mama lachte een beetje naar de man en heeft alles in mijn buggy gestopt.

En zo kwamen wij mooi samen thuis met onze boodschappen voor een goede prijs en ook nog vier cadeaus erbij. Ik ben heel trots op mijn mama.

Iets over mijn slaapkamer

Alles bij elkaar opgeteld breng ik het grootste deel van mijn leven door in mijn slaapkamer. Daarom wil ik er iets over vertellen.

In mijn kamer staat een bed. Op mijn laken staat een giraffe. En soms een kikker. Net als in Nederland. Het bed lijkt ook wel op mijn bed in Nederland, maar het is toch anders. Verder staat er een commode. En daarnaast een emmer voor iets persoonlijks. Maar daar praat ik liever niet over, want het stinkt best wel. Ik snap nog steeds niet waarom papa en mama alles door de wc spoelen en mijn luiers wel een paar dagen in een emmer bewaren.

In mijn kamer zit een groot raam. Als ik er doorheen kijk zie ik vogels vliegen. En soms zie ik een poes buiten lopen. Maar dat is maar heel soms. Auto’s zijn er altijd. Ik zie ze en ik hoor ze. Soms kan ik ze niet zien, want aan de zijkant van het raam zit een groot touw en als papa of mama daaraan trekt, komt er een groot zwart ding naar beneden en dan wordt het pikdonker.

 Eigenlijk vind ik het wel fijn om hier te slapen. Ik slaap net zo goed als in Nederland. Het enige lastige is dat ik hier iedere morgen een heel hard geluid hoor. Het komt wel van tien kanten. Het klinkt als een man die aan het zingen is, maar eigenlijk kan hij niet  goed zingen. Deze man kan denk ik ook niet goed slapen. En daarom staat hij iedere morgen vroeg op en begint iets te zingen door zijn microfoon. Ik vind het wel jammer dat hij niet iets zingt van ‘Lees je bijbel bid elke dag‘. Dat vind ik namelijk wel een mooi liedje. Ik kan het zelfs ook in het Engels zingen. Ik weet jammer genoeg niet waar deze man woont. Anders konden we hem vragen of hij voortaan dat liedje kan zingen. 

Mijn nieuwe tafel

Beste mensen,

In zo'n eerste week heb ik het eigenlijk heel druk. Ik moet allemaal nieuwe mensen zien en vandaag ben ik naar een nieuwe kerk geweest. M'n nieuwe bed slaap lekker trouwens. Maar verder heb ik even geen tijd om lang te schrijven. Dat komt binnenkort wel weer.

Wat ik nog wel even snel wilde zeggen, is dat ik een nieuwe tafel heb gekregen. Die gebruik ik om boeken te lezen of domino te spelen. Op deze foto zie je mij. Sorry dat ik me nog niet aangekleed had. Maar dan weet je in ieder geval hoe hij eruit ziet. En je raadt het al... afkomstig van een bekende Zweedse meubelmaker.

Vliegende pinguins

Gisteren zijn we op reis gegaan naar Jordanië. Met het vliegtuig. Dat wist ik al heel lang, want papa had al met mij geoefend. Hij vroeg steeds: 'Hoe gaan we naar Jordanië? Met het ...' En dan moest ik antwoorden: 'vliegtuig'. In het begin zei ik steeds 'auto'. Maar dat was volgens papa niet goed. Het moest echt 'vliegtuig' zijn en uiteindelijk ben ik dat maar gaan zeggen. Papa was er heel trots op.

We gingen met de auto naar Schiphol (dat bedoel ik...). Alle koffers lagen in de achterbak. Mijn apen zaten er ook in. Toen we uit de auto gingen, moesten we vreselijk lang lopen. Ik dacht dat we inmiddels in Jordanië waren aangekomen. Maar dat was niet zo. Volgens papa heette dit de incheckbalie. Ik had nog nooit van het woord gehoord. 

Bij die incheckbalie heb ik m'n ogen uitgekeken. Er stonden heel veel mensen met koffers op karretjes. Dat was op zich nog niet zo gek. Maar het aparte was dat de mannen in lange witte jurken liepen. Het zag er eigenlijk wel mooi uit, maar ik had nog nooit een man in een jurk gezien. De vrouwen hadden het koud denk ik, want ze hadden hun hoofd ingepakt met doeken. Ik kon nog net hun ogen zien.

Er zat een mevrouw in een rood pakje weggedoken achter een hoge balie. Haar hoofd was niet ingepakt. Papa gaf alle koffers aan haar en toen waren ze ineens weg. Ik was even bang dat ze ze gestolen zou hebben, maar ik kan melden dat ze inmiddels weer boven water zijn. Daarover later meer.

Op Schiphol heb ik nog een laatste knuffel gegeven aan de opa’s en oma’s en ook nog andere mensen die ons kwamen uitzwaaien. Toen zijn we het vliegtuig in gegaan. Het vliegtuig was erg vol. Dat is niet zo erg, maar wat ik wel oneerlijk vond is dat iedereen een eigen stoel kreeg, behalve ik. Ik moest bij papa of mama op schoot. Het is eigenlijk discriminatie, maar ik heb er verder geen werk van gemaakt.

Tijdens de vlucht liepen er steeds mensen door het vliegtuig die op pinguins leken. Ze duwden karretjes voor zich uit waarin eten zat. En dat deelden ze uit aan iedereen die honger had. Ik denk dat deze pinguins het eten liever zelf hadden opgegeten, want ze keken heel chagrijnig. Behalve toen ze bij mij kwamen. Toen moesten ze even lachen. En ze zeiden steeds dat ik zo ‘kjoet’ was. Ik heb geen idee wat het betekent. 

Na een tijdje mochten we het vliegtuig weer uit. Toen kwamen we in een groot gebouw en moesten we onze paspoorten laten zien aan een dikke meneer in een hokje. Hij keek best boos, maar gelukkig mochten we het land toch in. Daarna gingen we naar beneden en zagen we ineens onze koffers liggen op een grote zwarte band. We gingen naar buiten waar we werden opgewacht door een mevrouw en meneer die gelukkig wel aardig waren.

We hebben de koffers in hun auto gezet en zijn toen gaan rijden. Het was nog net licht, dus ik heb mooi even kunnen kijken hoe Jordanië eruit ziet. En ik kan zeggen: het viel niet tegen. Ik heb heel veel huizen met platte daken gezien. En er zijn overal heuvels. Met de ondergaande zon erbij zag het er best mooi uit. Bijna net zo mooi als Nederland.

Toen de zon net onder was kwamen we aan bij een gebouw. Dat wordt ons nieuwe huis. Iemand kwam ons helpen om de koffers te sjouwen. Dat was erg handig. We gingen met de lift naar boven en toen we daar aankwamen gingen we ons huis binnen. Wat er vanaf dat moment allemaal is gebeurd vertel ik in een volgende blog.

Herrie in de kerk

Vandaag was de uitzenddienst in de kerk. Het was heel druk. Sommige mensen kwamen van ver. Niet zo ver als Jordanië, maar toch ver. De kerkzaal was bijna te klein. Veel kinderen moesten op tafels zitten. Ik gelukkig niet,want ik mocht naar de crèche.

Halverwege de dienst kwam oma mij halen. Ze nam mij mee naar de kerkzaal. Dat vond ik wel goed, maar het was ook heel leuk bij de crèche. Daar mag ik spelen en net zo veel herrie maken als ik wil. In de kerk is dat wel anders, zo ontdekte ik.

Ik werd bij papa en mama gezet, helemaal voorin de kerk. Er was daar volop ruimte om te spelen. Dus ik wilde alles even goed bekijken. Maar mama werd er een beetje zenuwachtig van. Ze pakte me steeds weer op en zette mij op haar schoot. Daar is niets aan; dat kan thuis ook. Dus klom ik er weer af en ging ik weer rondkruipen. Sommige mensen moesten daar om lachen. Dat is raar, want ik kruip heel normaal.

Toen pakte papa mij ook op en moest ik bij hem op schoot gaan zitten. Daar had ik echt geen zin in. En dat heb ik hem laten weten ook. Ik maakte veel minder lawaai dan bij de crèche, maar toch mocht dat niet. Papa zei allemaal 'sst'. Dat vond ik best overdreven, want zo hard was het nu ook weer niet.

Even later gingen een paar mensen ook nog wat zeggen. Eerst vertelde papa iets over Jordanië. En later gingen andere mensen ook nog een verhaal vertellen. En we gingen ook zingen. Ik denk dat sommige mensen honger hadden of slaap, want ze moesten een beetje huilen.

Daarna gingen een paar mannen om papa, mama en mij heen staan. Ze deden hun handen in de lucht, vlakbij mijn hoofd. En terwijl ze dat deden, gingen de mensen in de kerk iets zingen. Dat was best mooi en daarom heb ik 1 van die mannen een high five gegeven.

Er werd ook nog gebeden. Dat duurde eigenlijk veel te lang. Toen het een beetje te gortig werd riep ik best wel hard 'amen'. Maar die man bad gewoon door. Toen riep ik nog harder 'amen', maar het hielp niets. Na een vreselijk lange tijd zei hij eindelijk ook amen. Toen was de kerkdienst afgelopen.

Aan het eind kwamen alle mensen handen schudden. Ik kreeg ook veel cadeautjes: knuffels, CD's met kinderliedjes en een heel leuk boekje van al mijn vrienden. Dat gaat natuurlijk mee naar Jordanië. 1 CD had ik al. Ik  heb maar om de kassabon gevraagd, zodat ik die nog kan ruilen voor iets anders. Dat doe ik direct deze week nog even, want vrijdag vertrekken we al naar ons nieuwe huis.

Slapen in stijl

Vandaag ben ik alweer verhuisd. Ik heb de polder van Streefkerk achtergelaten en woon nu bij de andere opa en oma. Zij wonen in Sliedrecht. Vergeleken met Streefkerk is Sliedrecht best groot. Maar het is nog steeds veel kleiner dan Dordrecht. Een beetje provinciaal is het wel hier. Tot aan ons vertrek naar Jordanië zal ik hier blijven wonen.

Ik ben in Sliedrecht wel goed bekend eigenlijk, want ik kom vaak bij opa en oma. Het leukste vind ik de vogels hier. Opa heeft een grote volière met veel vogels. Ze hebben heel veel kleuren en maken mooie geluiden. Vandaag liet opa mij 2 jonge duifjes zien. Ze zaten nog in het nest en waren heel klein. Ik heb ze even geaaid. Dat was een beetje eng. Maar ook leuk. Daarna heeft opa het nestje snel weer op zijn plek gezet.

Al onze spullen staan nu bij opa en oma in Sliedrecht. Het worden er steeds minder. Papa en mama brengen veel spullen naar de kledingcontainer. Of naar de rommelmarkt. Ik hoop maar dat er straks nog wat over is als we naar Jordanië gaan! Op mijn kamer staan nu een paar grote zwarte koffers. Daar kunnen de spullen in die we gaan meenemen. Sommige dingen heeft papa eerder al meegenomen naar Jordanië. Mijn pop met de pleister in zijn nek is daar al. En het boekje van Hazeltje ook. Als we daar aankomen, ga ik er snel weer uit lezen.

Vanmiddag wilde mama dat ik even ging slapen hier in Sliedrecht. Maar toen was er een groot probleem. Mijn speen en mijn aap waren namelijk achtergebleven in Streefkerk. Zonder speen en aap kan een mens natuurlijk niet slapen. Oma dacht slim te zijn; ze had nog een andere speen liggen. Hij zag er heel raar uit en het was een lelijke kleur. En toen gaf ze me ook een andere aap. Een gele. En nu dacht oma dus dat ik met die lelijke speen en die gele aap zou gaan slapen. Dat had ze gedroomd. Ik heb het geweigerd! Als ik slaap, doe ik dat in stijl. En anders slaap ik niet.

Toen heeft oma mij weer uit bed gehaald en is met me gaan wandelen door Sliedrecht. Het was wel leuk, maar ik ken Sliedrecht eigenlijk best goed. Ik zag niet veel nieuws. Daarom heb ik in de wandelwagen maar even geslapen. Was oma ook weer tevreden. En intussentijd had mama mijn speen en mijn aap opgehaald. Dus vanavond kan ik mooi weer slapen in stijl. Welterusten alvast!