Peren uit de tuin

Vandaag heb ik iets heel lekkers gedronken. Ik had het nog nooit eerder op. Eerst moest ik even goed proeven, maar toen heb ik het direct helemaal opgedronken. Papa vertelde dat het perensap was. Het was gemaakt van peren uit onze eigen tuin.

Onze tuin is beneden aan de achterkant van het huis. Om er heen te gaan, ga ik eerst met de lift naar beneden. Dan lopen we door een garage. Als je op een knopje drukt gaat de garagedeur open. Hij gaat heel langzaam en piept erg. Ik denk dat het een heel oude deur is. Er zit ook een beetje roest op.

Vanuit de garage moet je eerst nog een hek openen. Als je de sleutel hebt omgedraaid, ben je eindelijk in de tuin. De tuin staat vol met planten en bomen. Heel vaak loopt er een poes in de tuin, maar die holt altijd weg als ik eraan kom. Ik denk dat hij een beetje bang van mij is.

Midden in de tuin is een trapje naar beneden. De treden zijn bijna nog hoger dan mijn benen. Maar toch wil ik er altijd zelf van af. Ik wil niet dat papa of mama mij draagt. Ze mogen wel mijn hand vasthouden. Dat is best handig, want anders rol ik in een keer naar beneden.

Onderaan het trapje staat de zandbak. Hij is blauw en er ligt een groot deksel op. Ik heb weleens geprobeerd dat eraf te halen, maar het was echt te zwaar. Papa is heel sterk, die tilt het zo met een vinger op. En mama heeft er ook niet echt veel moeite mee (maar wel een beetje meer dan papa moet ik zeggen).

Ik vind het leuk om in de zandbak te spelen. Pas heeft papa een zeef meegenomen en al het zand erdoorheen gedaan. Ik heb er bij geholpen door met mijn schep steeds zand in de zeef te gooien. Het duurde best lang, maar aan het eind hadden we een emmer vol met steentjes. En in de zandbak zit nu nog alleen maar echt zand.

In de tuin staan olijfbomen en perenbomen. Er groeien ook pruimen. En net naast de zandbak staat een groot hek waar druiven aan groeien. Pas heb ik een druif geproefd maar hij was erg zuur. Het leek net een citroen. Ik denk dat hij nog niet rijp was. De peren zijn wel rijp. De perenbomen hangen helemaal vol. Sommige vallen zomaar naar beneden. Pas heb ik samen met papa en mama een hele zak peren geraapt. Daarna hebben we ze binnen in de keuken gelegd zodat ze nog een beetje zachter konden worden.

Vanmorgen ging papa de peren schillen. Eerst ging hij met mama praten of we ze wel konden eten. Mama had een paar wormen ontdekt in de peren. Ze vond het maar een vies idee dat we peren met wormen zouden gaan eten. Maar papa zei dat hij echt alles goed zou bekijken. Mama was eerst nog niet zo overtuigd, maar papa is toch aan het schillen gegaan. Iedere peer werd in kleine stukje gesneden om te kijken of er echt geen beestjes in zaten. Bij sommige was dat wel zo. Ik zag dat omdat ik bij papa in de keuken was. Ik heb het maar niet tegen mama gezegd. Papa gooide de peren met wormen direct weg. De andere deed hij in een pan met water. Toen ging er nog wat citroensap bij en een schepje suiker. Daarna pakte hij een apparaat dat heel veel lawaai maakt en dat deed hij in de pan. Het was voor mij te hoog om te zien wat hij precies deed. Maar na een tijdje was het lawaai weg en toen schonk hij drie glazen vol met sap. Een voor mama, een voor hemzelf en een voor mij.

Ik heb onder het drinken goed gekeken of er geen wormen in zaten. Ik heb ze niet gezien. Mama dronk het glas ook leeg en ze vond het erg lekker zei ze tegen papa. Ik hoop maar dat ze het meende, want papa was er heel druk mee geweest. Ik vond het tenminste wel lekker. Nu hoef ik vanmiddag geen fruit te eten en krijg ik misschien wel een koekje. Daar zitten in ieder geval zeker geen wormen in.

Een warme zomer

Ik hoor dat het warm is in Nederland. En de baas van Nederland heeft zelfs een nationaal hitteplan gemaakt. Dan moet het wel heel verschikkelijk warm zijn.

Bij ons is het ook warm. Iedere dag is hetzelfde. 's Morgens valt het nog wel mee. Dan zet papa of mama alle ramen van het huis open en dan voel ik de wind langs mijn gezicht waaien. Later gaan die ramen weer dicht. Want dan komt er teveel lawaai naar binnen en het wordt ook te warm.

De zon schijnt hier elke dag. De wolken zijn naar een ander land verhuisd. De lucht is altijd helemaal blauw. Het warmst is het in de auto. Mijn autostoeltje voelt soms net zo heet als de oven in de keuken. Daar mag ik niet aankomen van papa of mama, maar mijn stoeltje, daar zetten ze me gewoon in. En ze zetten me nog vast ook... Als we gaan rijden wordt het al snel een beetje kouder in de auto. Er komt dan wind van buiten en die vliegt zo in mijn gezicht en dat is lekker koud. Hoe langer we rijden hoe kouder het wordt.

Thuis hebben we ook zoiets. Het is een groot apparaat aan het plafond. Als je op een knopje drukt, hoor je een beetje lawaai en komt er koude lucht uit. Op het balkon gaat er dan een motor aan. Onderaan die motor zit een slang en daar druppelt dan water uit. Soms ga ik daar mee spelen. Andere keren ligt die slang in een bloembak en dan kunnen de planten het water drinken.

Inmiddels heb ik wel geleerd hoe je met warmte moet omgaan. Zo moet je bijvoorbeeld veel drinken. En dat doe ik ook: water, limonade, sinaasappelsap. En ijsjes eten is ook een goed idee. Mama maakt ze zelf en ze zijn heel lekker. Je moet ze alleen wel snel opeten, anders zijn ze ineens een stuk kleiner. En als je naar buiten gaat moet je zalf uit een blauw flesje op je gezicht en je benen doen. Als je een lange broek aan hebt, hoeft het alleen op je gezicht. Het is ook heel handig om een pet op te zetten. Ik heb er zelf een paar. De mooiste is een platte blauwe pet, maar ik heb ook een bruine met lange flappen in mijn nek.Die zorgt ervoor dat je nek niet verbrandt. Als ik buiten ga spelen, doe ik die meestal op. En door dit alles heen is het ook belangrijk om je niet te druk te maken. Gewoon rustig aan doen 

Als je je aan deze tips houdt, is de warmte goed uit te houden. Ik vind de zomers in Amman helemaal prima. Van mij mag het altijd zomer zijn. En een hitteplan hebben we echt niet nodig.

Een banaan in de lift

Bij ons in de stad wonen veel moslims. Bij de vrouwen kun je dat zien, want die dragen een doek om hun haar. Bij sommige mannen ook want die dragen een bruine of witte jurk. Meestal met sandalen eronder. Dat staat best wel grappig. Vaak hebben ze ook een baard. En ook een bruine plek op hun voorhoofd. Dat komt omdat ze steeds met hun voorhoofd op de grond bonken als ze aan het bidden zijn. Niet zo hard dat ze erom moeten huilen, maar toch zie je dan na een tijdje wel die bruine vlek zitten. Sommige moslims kijken een beetje boos uit hun ogen. Maar de meesten zijn toch wel lief. Als ik even naar ze lach, komt er altijd een lache terug.

Al deze moslims mogen deze maand niet eten. Dat komt omdat het Ramadan is. En drinken mag ook niet. De restaurants in de stad zijn gesloten. Vroeger ging ik nog wel eens een pizza halen of ander lekker eten zodat we niet hoeven te koken. Maar deze maand kan dat niet. Alles is dicht. Behalve de supermarkt. Daar ga ik wel vaak naar toe. Hij zit in een groot gebouw met een lift. De lift is heel leuk, want er zitten aan alle kanten ramen. Dan kijk ik naar buiten en zie ik alle mensen aan de buitenkant zo de lucht in gaan. En dan gaat ineens de deur open en zijn we bij de supermarkt.

In Ramadan is het altijd heel druk in de supermarkt. Dat klopt eigenlijk niet natuurlijk. De mensen mogen niets eten, maar ze gaan juist wel eten kopen. Papa heeft verteld dat de mensen vooral ’s nachts eten. Dat mag wel. Als de zon maar onder is.

Vaak koopt papa of mama bananen in de supermarkt en als ik dan weer in de lift zit en de mensen naar beneden zie glijden, krijg ik een banaan. Maar in de Ramadan krijg ik die niet. Maar ik ben geen moslim, dus ik snap het niet goed. Ik mag pas een banaan eten als ik weer thuis ben.

’s Nachts is het heel druk op straat. Er rijden dan allemaal auto’s voorbij ons huis. Ze rijden voorbij mijn slaapkamerraam. Ik denk dat al die auto’s dan nog meer eten gaan halen of zo. Maar als mensen ’s nachts allemaal gaan eten, wanneer moeten ze dan slapen? Eerlijk gezegd denk ik dat ze helemaal niet slapen. Heel veel mensen zijn erg moe. Dat zie ik als ik naar ze kijk vanuit m’n buggy. Veel mensen sloffen een beetje moe over straat. En als ik omhoog kijk, zie ik veel slaperige gezichten. En sommige van de bruine jurken met sandalen en baarden staan soms enorm te gapen. Ze doen niet eens een hand voor hun mond.

Over twee weken is de Ramadan over. Dat kunnen de mensen hopelijk weer lekker slapen en eten. En dan krijg ik hopelijk weer mijn banaan in de lift.

Stap voor stap

Even mijn tas controleren

Deze week is eigenlijk heel bijzonder. Ik ben voor het eerst naar school gegaan. Ik heb daarvoor eenmooie rugtas gekregen met een foto van Mickey Mouse erop. Ik noem hem meestal Mikkie, dat is makkelijker. 's Morgens doet mama een blauwe trommel in die tas. Daar zit een boterham met pindakaas in (lekkerrrr...) en ook iets anders lekkers.

Mijn school heet 'Stap voor Stap'. Iedere morgen haalt mijn chauffeur me op en brengt me erheen. Mama gaat ook mee. De eerste dagen bleef ze nog bij me in de klas om te kijken of het goed ging. Dat vond ik wel fijn, want op deze school zitten allemaal vreemde kinderen. Niemand heeft licht haar net als ik. En ze praten een beetje raar. Dus ik geef toe, het was wel een beetje eng. En toen mama even wegging de eerste dag moest ik wel huilen. De juf heet miss Lima en zij ging mij troosten, maar ik wilde gewoon mama eerst zien. Toen kwam mama en heb ik even bij haar uitgehuild. Dat is best fijn. Daarna ben ik weer naar de klas gegaan.

Dit is de deur naar mijn school.
De tas is eigenlijk nog wel een beetje
groot voor mijn rug

Maar vandaag heb ik niet meer gehuild. Nu ken ik iedereen al een beetje en ik heb met veel kinderen gepraat. Dan ga ik voor ze staan, kijk hen diep in de ogen en zeg: 'Papa. Edwin' Of: 'Mama. Lianne'. Het is best handig als ze weten hoe mijn papa en mama heten. 

Miss Lima praat altijd Engels. Er is nog een andere juf en die praat Arabisch. Maar haar naam weet ik niet. In mijn klas zitten nog ongeveer 10 andere kinderen. We zitten aan rode en blauwe tafeltjes. We gaan soms met papier iets maken. Ik heb al een poesje getekend. Zijn gezicht zit nu onder mooie gele strepen. En ik heb ook een muis gemaakt. Vandaag liet ik die aan papa zien en hij zei dat hij het heel knap vond van mij. Leuk he?

We gaan ook elke dag buiten spelen. Bij de school is een enorm grote zandbak. Er hangt een bruin kleed over, zodat we niet in de zon hoeven te zitten.  En er is ook een speelhuisje met raampjes die open kunnen. Nadat we buiten gespeeld hebben, moeten we altijd eerst onze handen gaan wassen in de WC. Die ziet er heel anders uit dan thuis, want de wastafel is klein en zit veel lager dan thuis. Daar moet iemand mij altijd optillen om bij de kraan te kunnen, maar hier kan ik er gewoon mij. De kraan werkt hetzelfde als thuis, dus ik kan hem mooi zelf aan en uit doen. Dat is wel handig. Andere kinderen kunnen dit nog niet, maar dat komt denk ik omdat ze thuis een ander soort kraan hebben.

Als we gaan eten, gaat iedereen aan een tafeltje zitten. Daar staat dan een bordje op en daar leg ik mijn boterham op. En mijn beker mag dan ook uit de tas. Het is heerlijk om even uit te rusten van het drukke programma en mijn buik te vullen. Daarna gaan we gymen. Er is hier een echte gymzaal waar je net zo veel mag spelen als je wil. Dat is ook altijd heel leuk.

Daarna komt de chauffeur weer en mag ik naar huis. Daar eet ik dan nog even wat en dan ga ik heerlijk uitrusten in mijn bed. Morgen ga ik weer. Ik ben benieuwd wat mama deze keer in mijn trommel heeft gestopt. En ik vind het heel leuk dat ik weer mag spelen in de zandbak en de gymzaal. En als ik iets moois van papier ga maken, laat ik het 's middag natuurlijk weer aan papa zien.

Dezelfde naam

Een tijdje geleden was er een mevrouw op bezoek. Ze heette Petra en bracht veel stroopwafels mee. Daar heb ik heel lang van genoten 's morgens bij de koffie met mama. Als ze mij een stroopwafel gaf, vroeg ze steeds: 'Van wie zijn die?' En dan moest ik zeggen: 'Petra'. Dat deed ik steeds heel gehoorzaam. Ik snap niet waarom mama ook direct weer vergat, want de volgende dag vroeg ze het weer. En de dag daarna ook. En ze vond het steeds heel leuk als ik dan weer het goede antwoord gaf.

Vorige week gingen we Petra bezoeken. Ik had er veel zin in, want ik vind stroopwafels lekker. We gingen in de auto en moesten best lang rijden. Onderweg kreeg papa nog een bekeuring van de politie omdat hij te hard reed. Het was midden in de woestijn en papa reed 110 kilometer per uur, terwijl je maar 90 mocht. Dat was natuurlijk omdat hij snel een stroopwafel wilde, dacht ik. De politieman vroeg papa's rijbewijs. Hij keek er heel lang naar en zijn toen:'So your name is Caroline?' Je had papa z'n gezicht moeten zien. Een beetje boos zei hij dat hij niet Caroline maar Cornelis heet. En toen moest hij 20 Dinar betalen. Daarna mochten we van de politie-agent weer doorrijden. Het was best een lieve man, want hij lachte nog naar ons.

Na een tijdje kwamen we aan bij Petra. Tenminste dat zeiden papa en mama steeds. 'Kijk eens Aron, nu zijn we bij Petra', en zo. Ik snapte er niets van, want die mevrouw uit Nederland was er niet en ik kreeg ook geen stroopwafels. We kregen wel ander eten in een restaurant. Er was geen kinderstoel dus ik mocht op een gewone stoel aan tafel zitten. Mijn hoofd kwam net boven de rand uit. Er is 1 heel leuk ding in Jordanie en dat is het brood. Niet zo'n saaie bruine boterham met een harde korst, maar een plat wit brood dat heel zacht is. Als ik dat krijg scheur ik het altijd helemaal kapot. Sommige stukken stop ik in mijn mond en de rest laat ik meestal maar op de grond vallen.

We sliepen een nachtje in een hotel. Voor mij was er een roze barbie-bed. Het zat helemaal vol met strikjes en meisjeplaatjes. Het was echt verschrikkelijk. Maar ja, beter een meisjesbed dan geen bed, dus ik heb het maar zo gelaten. De volgende dag gingen we een heel eind lopen. De weg was erg hobbelig en ik schudde helemaal heen en weer in mijn buggy. Onderweg kwamen we veel mannen tegen met kamelen en paarden. De paarden renden soms heel hard en dan stoof er allemaal zand de lucht in. Soms kwam het in mijn ogen. Er waren ook heel veel ezels. Die mannen vroegen steeds of wij op hun dieren wilden rijden. Maar papa en mama liepen gewoon door. Soms liepen we door heel zacht zand. Dan draaiden ze de buggy om en reed ik achterstevoren.

Hier verdiep ik me wat in de
geschiedenis van Petra

Na een tijd zagen we een heel mooi gebouw in de rotsen. Papa en mama hebben er veel foto's van gemaakt. En toen gingen we weer verder lopen en kwamen we nog veel meer gebouwen tegen. Ze waren heel oud en kapot. Er was een tempel zonder dak. En ergens anders waren grote stenen pilaren omgevallen. En toch vonden papa en mama het heel mooi. Soms begrijp ik grote mensen echt niet.

Toen kwamen we bij een heel lange trap en papa zei tegen mij dat ik samen met mama op een ezel mocht. Hij stonk een beetje, maar het was wel leuk. De ezel ging de trap op lopen. Hij wiebelde nogal en soms schoven mama en ik naar de zijkant. Ik geloof dat mama het een beetje eng vond, want ze hield me heel stevig vast. Papa liep erachter en zei dat er niets aan de hand was. Maar dat zegt hij altijd en mama gelooft er dan meestal niets van.

Na heel lang klimmen kwamen we boven aan en zagen we nog een groot gebouw in de rotsen. Omdat papa heel moe was van het klimmen, hebben we daar bovenaan een tijdje uitgerust. Er waren ook poezen en die kwamen steeds om eten bedelen. Ze waren heel dun en zagen er erg hongerig uit, maar ik mocht ze niets geven en ik mocht ze ook niet eens aaien. Dat was heel jammer.

Daarna gingen we lopend de trap af en toen gingen we het hele eind weer terug lopen. Het was heel warm en mama had me ingesmeerd met van die zalf uit een blauw flesje. Onderweg heb ik een tijdje geslapen. Dat viel nog niet mee, want mijn buggy schommelde steeds heen en weer. Maar toch heb ik best lekker geslapen. Het voelde een beetje als Jona onderin het schip tijdens de storm. Alleen werd ik er mooi niet uitgegooid.

Daarna gingen we weer in de auto naar huis. Het was een mooie reis en pas aan het eind kwam ik erachter dat Petra niet alleen de naam van die stroopwafelmevrouw is, maar ook van de plek die we hebben bezocht. Petra betekent rots en inderdaad, het was vol met rotsen daar. 1 naam voor 2 heel verschillende dingen... ik vind dat grote mensen deze wereld onnodig ingewikkeld maken.

Een beetje saai

Het was deze dagen een beetje saai hier. Dat kwam omdat papa er niet was. Hij was in een ander land dat Libanon heet. Het is hier niet zo heel ver vandaan. Heel vroeger, toen ik nog niet geboren was, kon je daar met de auto of de bus naartoe gaan. Maar dat kan nu niet, want er is oorlog in het gebied. Dan is het niet veilig. Het vliegtuig van papa vloog heel hoog en met een grote boog om het oorlogsgebied heen. Ik denk dat de reis wel heel lang duurde voor papa, want alle vliegtuigen die ik in de lucht zie gaan, altijd heel erg langzaam. Behalve straaljagers, maar ik denk dat papa met een gewoon vliegtuig ging.

Het was niet zo heel erg dat papa weg was, want er kwamen veel andere mensen op bezoek. De onderbuurvrouw kwam met mij spelen. En ze ging ook eten met ons. Ze praat steeds Engels tegen mij, maar dat versta ik nog niet zo heel goed. Als ik straks naar school ga, zal ik dat wel leren. En vanmiddag kwam er iemand anders op bezoek. Het was een meneer en die praat wel gewoon Nederlands. Dat is een stukje makkelijker. Ik heb hem mijn zwembad laten zien. Het is geel en er staat een palmboom boven. Geen echte, maar van plastic. In onze tuin staat wel een echte palmboom.

Vanmiddag was papa er opeens weer. Zijn vliegtuig heeft hem hier teruggebracht. Eerst ging ik papa helpen met zijn koffier opruimen. En daarna ging hij mij voorlezen uit Bobbi. Mama was toen naar de Arabische les. Toen het boekje uit was hebben we ook nog even een filmpje gekeken op papa's telefoon. En daarna was ik heel moe en ging ik naar bed.

Ik ben heel blij dat papa weer terug is bij ons. En volgens mij is papa zelf ook blij. En mama ook.

Het is oneerlijk

Ik ben nog klein, maar ik kan al heel veel. Soms gaat mama met mij zwemmen en dat gaat altijd prima. Ik mag dan van de rand in het water springen. En ik mag met mijn handen en benen in het water spartelen. Dit weekend liep dat even heel anders. Maar laat ik bij het begin beginnen.

We gingen twee dagen op vakantie. Vanuit ons huis reden we eerst naar een berg die heet Nebo. Heel lang geleden stond Mozes ook op deze berg en toen kon hij het land Israel zien. En nu kon ik het ook zien. Eerst is er een zee en daarachter ligt Israel. Mozes is toch een beetje mijn grote broer en ik vind het leuk dat ik het nu ook heb kunnen zien. Er was ook een kerk, maar daar konden we niet in. Volgens een man zijn er al acht jaar lang mensen aan het werk in de kerk. En ze zijn nog steeds niet klaar. Stel je voor, 8 jaar lang in de kerk. Ik vind 1 uur al lang.

Er liepen ook nog andere mensen op deze berg. Er was een man bij met een bijbel in zijn hand. Hij ging aan zijn mensen heel veel dingen uit die bijbel vertellen. Hij was geen dominee, maar hij had wel zo'n stem. Eerst gingen die mensen heel goed naar hem luisteren. Maar later keken ze allemaal naar mij en moesten ze om mij lachen. Ik weet niet waarom want ik was gewoon aan het rondkijken bij die kerk. Er was een groot stuk steen en daarop waren kleine steentjes geplakt in verschillende kleuren waardoor het het net op een tekening leek. Ik wilde het graag van dichtbij bekijken dus ik liep onder het touw door. Maar toen moest ik van papa direct terugkomen. Ik was daar een beetje boos om, maar de mensen van die domineegroep moesten er allemaal om lachen.

Daarna gingen we terug naar onze auto. In de auto was het heel erg warm geworden. We gingen over een kronkelweggetje rijden. Onderweg zag ik heel veel bergen en zand. En soms liepen er kamelen langs de weg. Ik was blij dat ik in de auto zat, want ik vind kamelen enge dieren. Moet je maar eens naar hun mond kijken.

Na een tijdje kwamen we aan bij de zee die we al vanaf de berg hadden zien liggen. De volgende morgen gingen we naar het strand. Het was heel mooi weer en ik wilde graag even gaan zwemmen. Papa ging eerst het water in. Hij zwom eigenlijk niet, maar bleef gewoon drijven. Net alsof hij ook een zwemband om had, maar dat was niet zo. Toen ging mama ook naar het water toe. En ik wilde natuurlijk ook mee. Maar dat mocht niet van haar. En van papa ook niet. Ze zeiden dat het gevaarlijk was en zo en dat het in mijn ogen zou prikken. Maar ik geloofde er niets van. Ik vind water in mijn ogen nooit erg. En hoe kan het nu gevaarlijk zijn als je zelfs zonder zwemband blijft drijven? Ik vond het heel erg oneerlijk dat papa en mama wel gingen zwemmen en ik niet. Ik heb er alles aan gedaan om ze op andere gedachten te brengen, maar het is niet gelukt. Toen ben ik maar in het zand gaan spelen. Ik mocht ook al niet in de zon van papa (pfff), alleen onder de parasol.

Nadat mama ook had gezwommen en ze gezegd had tegen papa dat het heel leuk was - gewoon waar ik bij was! - gingen we weer terug naar ons huis. Het was een heel groot huis met heel veel kamers. En een grote zaal om te eten. En buiten waren er twee zwembaden. Daar mocht ik gelukkig wel zwemmen en dat heb ik ook gedaan.

Om weer terug te gaan naar onze kamer, moesten we met de lift mee. Een keer stond er een andere man in de lift. Hij had een grote buik en een klein brilletje met dikke glazen, waardoor zijn ogen op knikkers leken. Hij vroeg aan mij of ik 'Russian' (dat betekent: Russisch) was. Ik snap nog steeds niet hoe hij dat kon denken. Maar toen zei papa al snel dat we uit Nederland kwamen. Toen zei die man: 'You are verrry delicious'. Nou ja zeg! Delicious betekent zoiets als 'lekker smakelijk', Dat zeg je voor een koekje of zo'n pakje appelsap met een rietje, maar toch niet tegen mij. Wat een ontzettende domme man was dat! Papa glimlachte even tegen de man, maar dat was zo'n glimlach die eigenlijk betekent dat hij helemaal niet wil lachen.

Vanmiddag gingen we weer terug naar Amman. Onderweg zijn we nog gestopt bij de Jordaan op de plek waar Jezus heel lang geleden is gedoopt. Nadat we de auto hadden geparkeerd, gingen we er met een busje heen. Er was een meneer bij die alles uitlegde aan ons. Het was er erg  warm en ik moest veel zweten. Je kunt de plek waar Jezus is gedoopt nog steeds zien. We hebben er foto's van gemaakt. Het witte kleed van Jezus zal wel vies geworden zijn bij zijn doop, want het water was heel modderig. Het liefst was ik ook even de Jordaan ingestapt. Niet om gedoopt te worden natuurlijk, want dat ben ik al, maar gewoon om af te koelen. Maar vanwege het modderige water heb ik het maar niet gedaan.

Aan de andere kant van de Jordaan waren ook mensen. Papa vertelde dat dat een ander land was. Maar er was geen vliegveld of een grens of zo. Alleen maar water. Een mevrouw riep naar ons 'is het lekker weer daar aan de overkant'? Ik denk dat die mevrouw een beetje raar in haar hoofd was, want het was bij ons natuurlijk net zo warm als bij hen. Ik heb er verder maar niets van gezegd.

Inmiddels ben ik weer thuis en kan ik mooi weer slapen in mijn eigen bed. Dat is best fijn. Hopelijk gaan we nog een keer terug naar deze zee. En heel misschien mag ik er dan wel in zwemmen.

Een nieuwe rugzak

Pas gingen we op zoek naar een rugtas voor mij. Ik heb al een andere tas, maar die zit altijd vol met allerlei spullen, zoals luiers, extra kleren en doekjes. En mijn drinken gaat ook vaak mee. Deze tas dragen papa of mama meestal. Hij is namelijk best groot en zwaar.

Maar nu gingen we op zoek naar een kleinere tas, die goed op mijn rug past. We gingen naar een plek die heet City Mall. Dat is een klein eindje rijden bij ons huis vandaan. Bij City Mall zijn heel veel winkels. En daar hebben we gezocht naar een rugtas voor mij. Die heb ik nodig want binnenkort gaat er iets belangrijk gebeuren: ik ga naar school!

Vorige week zijn we op bezoek geweest bij een paar scholen. Ik wilde graag weten hoe ze er van binnen uit zagen en of de juffen er lief zouden zijn. De eerste school was vlakbij ons huis. Alleen kon papa de sleutel van de auto ineens niet vinden (hang hem dan ook aan het haakje...). Toen konden we niet weg en heeft papa snel iemand van zijn werk gebeld. Die kwam met een andere auto. Eigenlijk vind ik dat wel makkelijker hoor, een auto met chauffeur. Zij weten de weg en we kunnen altijd voor de deur uitstappen in plaats van dat we de halve stad doorrijden om een parkeerplekje te vinden.

De eerste school heette 'Paradigm'. Het was er heel gezellig. Ik ben gelijk even gaan spelen met de andere kinderen en die waren best lief. Vorige week kon ik nog niet zo goed lopen (inmiddels wel hoor) en toen ging die mevrouw tegen papa vertellen dat de sandalen die ik droeg misschien niet goed waren voor mijn voeten. Dat vond ik zo raar, want het zijn echt supermooie sandalen. Volgens mij vond papa het ook raar want hij keek die mevrouw even heel raar aan. Ik ken die blik in zijn ogen wel.

Voor de tweede school moesten we een eindje rijden op de weg naar het vliegveld. Na wat gezoek vonden we de school. Hij heet 'Step by Step. Dat is Engels voor 'Stap voor Stap'. Toen we binnen kwamen kreeg ik een handje van een lieve oude vrouw met een hoofddoek op. Terwijl zij met papa en mama ging praten, mocht ik naar de klas. Het was er erg gezellig. De kinderen waren net iets aan het eten en ze zwaaiden heel lief naar mij. In het lokaal stonden kleine tafeltjes en stoelen voor de kinderen en aan de muur hingen tekeningen in allerlei kleuren. De juf praatte in het Arabisch. Daar snap ik nu nog niet zo veel van, maar dat komt wel. Buiten was er een heel mooie speelplaats en een supergrote zandbak. Papa en mama hebben heel lang met die oude mevrouw gepraat en volgens mij waren ze het wel met elkaar eens. Ze heeft in ieder geval niets over mijn sandalen gezegd.

Toen gingen we nog naar een derde school. Daar was het heel druk en het speelgoed stond en lag overal. Het zag er een beetje uit als mijn speelhoekje net voordat ik naar bed ga, zei mama. Ik zag aan haar gezicht gelijk al dat ze dit geen mooie school vond. We zijn er ook niet zo lang gebleven en daarna bracht de chauffeur ons weer terug naar huis.

Over een paar weken ga ik naar de school van die oude mevrouw. Drie morgens in de week mag ik daar gaan spelen. Ik ga daar ook Engels en Arabisch leren. En 's morgens mag ik dan mijn eigen drinken en fruit (en misschien ook wel een koekje) meenemen. En daarom heb ik dus een rugzak nodig.

We hebben in de City Mall heel veel rugzakken gezien, maar mama vond ze niet zo mooi. Er stonden allemaal grote stickers van stripfiguren op. En sommige waren een beetje meisjesachtig. Dus nu moeten we nog een keer ergens anders gaan kijken. Ik hoop dat we er snel een vinden, want ik heb heel veel zin om snel naar school te gaan.